سخن مترجم"این یک کتاب'>کتاب نیست" هرخوانندهی علاقمند به دانش فلسفی و کنش انتقادی را بیش از هرچیز، به یاد "این یک پیپ نیست" اثر میشل فوکو، یا آنطور که مانی حقیقی، به لحاظ منطق ترجمانی، به درستی آن را "این یک چپق نیست" برگردانده است میاندازد؛ با این تفاوت که اگر راهکار فوکو برای مقابله با اقتدار سرکوبگر هویتهای برساختهی قدرت، "آشفته ساختن مناسبت میان واژهها و چیزها"۱ بوده است، نیمای نیک اخلاق، این وظیفه را به فرآیند آشنایی زدایی از مناسبات زندگی روزمره محول کرده و راهکار او برای دست یابی به این مقصود نیز، بهره گیری شاعرانه - پرفورماتیو از مکانها و فضاهای عمومی بوده است؛ واقعیتی که درک و کشف آن در خلال خوانش و برگردان محتوای "کتاب"، مرا به شدت هیجان زده و شادمان کرد، چرا که "این یک کتاب نیست"، جدای از ارزشهای نشانه شناختی و معنایی و پرفورماتیو وحتی فلسفیاش، از نوعی سیالیتِ عمیق در بودوباش و اندیشه ورزی هنری خالقش به عنوان یک هنرمند جوانِ متعهدِ معاصر خبر می داد که تحقق آن، با این سرعت و دقت، درطی کمتر از یکدهه زندگی و تجربه اندوزی در کسوت یک هنرآموز تئاتر در بیرون از مرزهای کشورمان، برای من بسیار شوک آور و مجذوب کننده بود.نیمای نیک اخلاق، دانشجوی دانشگاه آزاد اراک بود و متعلق به نسلی که منِ مدرس، از اولین دقایق حضورم برسر کلاسهای دورهی لیسانساش، میکوشیدم از طریق بازی با سر فصلهای - درست یا غلطِ – آموزشی تعیین شده برای دانشجویان تئاتر، راهی برای برقراری ارتباط با آن بیابم. تلاش من به عنوان یک منتقد تئاتر، یافتن میزان همگونی یا ناهمگونی آنان با هویتهای مقدر شده برای ایشان بود. خوب به یاد میآورم که برای دست یابی به این هدف، تمامی طول هفته را با خودم و تجربه هایم در کشمکش

پاسخ به سئوالات یک دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد تئاتر: ۱- آیا تئاتر صرفا با حمایت دولت می تواند به آفرینش خود بپردازد  یا یک گروه تئاتری هنوزهم می تواند بدون حمایت دولتی به حیات خود ادامه دهد؟  این بستگی به شرایط اقتصادی-اجتماعی و بخصوص فرهنگی  هر سرزمینی دارد . می دانیم که مثلا جنبش آف.آف برادوی در آمریکا،  جنبشی متشکل از گروه های جوان هنرمند از حوزه های مختلف هنری - از نقاشی و موسیقی گرفته تا نمایش و هنرهای تجسمی- بود که فعالیتش را بطور خصوصی و در بدترین شرایط اقتصادی و حتی سیاسی آغاز کرد.البته در اینجا خصوصی به معنای مستقل از جریان مسلط تئاتر و ضوابط حاکم بر تئاتر تجاری زمان است و نه به عنوان یک فعالیت اقتصادی طالب درآمد  و سود. فعالان این جنبش، اراده کرده بودند که نه تنها برادوی بلکه حتی آف برادوی را نیز بشت سربگذارند  و تئاتری پاسخگوی تحولات زمانه و در جهت طرح مسائل حاد ملی و جهانی، آنهم در دوران  پرتلاطم مربوط  به جنگ ویتنام عرضه کنند. همهی کمون های تئاتری شکل گرفته از اواخر دههی ۵۰ قرن بیستم در آمریکا، هیچ حمایتی از سوی دولت آمریکا یا شهرداری دریافت نمی کردند و حتی تعدادی از آن ها زیر فشار ادارهی مالیات نیویورک، بارها از کار بازماندند و فقط با تحمل دشواری های بسیار بود که توانستند مسیرمورد نظرشان را ادامه دهند. با این حال اما، گاه تعداد اجراها ی این تئاترها، حتی از تئاترهای برادوی هم، بیشتر بود. غیر از سالن حدودا ۲۰۰ نفره ای که ادوارد آلبی و چند هنرمند دیگر در اختیار داشتند و آن را برای اجرای نمایشنامه های مورد تاییدشان در اختیار گروه های دیگر قرارمیدادند، مکان اجرای اکثر این گروه ها، زیرزمین ها وانباری های اجاره ای، کافه ه

                      گفتاری پیرامون ادبیات دراماتیک                                  اثر دنی دیدرو                                                               ترجمه پرویز احمدی نژاد                                                       حوانش معناشناختی و نشانه شناختی پیشگفتار کتاب                                                                     صمد چینی فروشان                   &nb